تصمیم گرفتم هر چند روز یک بار یکی از اعمال حضرت زهرا را بذارم تو وبلاگ . ان شاءالله بتونیم سر مشق بگیریم.

ادب حضرت زهرا نسبت به پدر

يكى از آداب و رسوم زمان پيشين اين بود كه يكديگر را به اسم صدا مى‏كردند، و اين نوع خطاب نسبت به بعضى‏ها خلاف ادب بود، مخصوصاً حضرت رسول اكرم صلوات‏اللَّه و سلامه عليه كه از مقام والا و احترام خاصى برخوردار بود نمى‏بايد مثل ساير افراد مخاطب قرار گيرد.
لذا خداوند متعال در اين رابطه آيه‏اى نازل فرمود كه مسلمين موظف و مكلف شدند آن حضرت را رسول‏اللَّه خطاب كنند.
در اين ميان حضرت فاطمه هم مى‏خواست به اين برنامه عمل كند، رسول اكرم (ص) از او خواست كه به پدر پدر بگويد، حديثى كه مى‏خوانيد در همين رابطه است:
عن الصادق عليه‏السلام قالت فاطمة عليهاالسلام: لما نزلت: «لا تجعلوا دعاء الرسول بينكم كدعاء بعضكم بعضا»
(ر) هبت رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم آن اقول له: يا ابة فكنت اقول: يا رسول‏اللَّه فاعرض عنى مرة او اثنتين او ثلاثا، ثم اقبل على فقال: يا فاطمة انهالم تنزل فيك و لا فى اهلك و لا فى نسلك، انت منى و انا منك.
انما نزلت فى اهل الجفاء والغلظة من قريش اصحاب البذخ والكبر، قولى: يا ابة، فانها احيى للقلب و ارضى للرب.
از امام صادق عليه‏السلام روايت شده كه حضرت فاطمه سلام‏اللَّه‏عليها فرمود: وقتى كه آيه‏ى (لا تجعلوا دعاء الرسول بينكم كدعاء بعضكم بعضا) يعنى پيغمبر را مثل يكديگر صدا نزنيد نازل شد، منهم ترسيدم از اينكه به آن حضرت (اى پدر) بگويم. لذا آن حضرت را يا رسول‏اللَّه مى‏گفتم.
حضرت فرمود: اى فاطمه اين آيه درباره‏ى تو و خانواده‏ات و نسلت نازل نشده، تو از منى و من از تو هستم، بلكه درباره‏ى جفاكاران و درشت‏خويان از قريش و گردنكشان و اهل كبر و غرور نازل شد، شما: اى پدر بگو كه قلبم را زنده مى‏كند و خدا را خشنود مى‏نمايد

سلام به همه ی دوستان عزیزم. 

مدت خیلی زیادی به دلایلی نبودم و آپ نکردم. دوران بسیار سختی بود....

 از همتون به خاطر نظرات پر مهرتون ممنونم.امیدوارم وبلاگ منو فراموش نکرده باشین.....

دلتنگ دلتنگ می شوم.نمی دانم با کدامین طلوع خورشید ساعتم را تنظیم کنم.

پس ، از اولین ثانیه ی طلوع خورشید  هر جمعه تا آخرین لحظه ی غروبش به انتظارت می ایستم...

شاید این آخرین جمعه ای باشد که بی شکوفه ام....

اي ماه خون، بار ديگر از راه ميرسي و با نسيم گرم كربلايي، قصه آلاله هاي سرخ را به گوش جان مي رساني. دوباره سكوت تاريخ را در هم مي شكني و بغض ناله را از تنگناي حنجره ها آزاد مي كني. بار ديگر از راه ميرسي و برف سكوت را با آفتاب عشقي كه بر آسمان سينه داري، آب مي نمايي و آن را به اقيانوس خروشان فرياد مي رساني! اي ماه خدا! قدومت گرامي.

بیاین هممون تو این ماه خودمونو حتی یه کوچولو هم که شده تغییر بدیم .بیابن هممون با اربابمون عهد ببندیم .عهد عاشقی ...

عهد ببندیم وبگیم که همه ی ما بچه شیعه ها راهتو ادامه میدیم..ما با  حقیقت کربلا و قیام تو عهد می بندیم و تا ظهور منتقم خون تو از پای نمی نشنیم...

 در این ماه از همه ی شما دوستان عزیزم التماس دعا دارم...

سلام به همه ی دوستان عزیزم. متاسفانه نتونستم به مناسبت عید بزرگ قربان وبلاگ رو به روز کنم...  از کم سعادتی من بوده. ضمن تبریک این عید بزرگ به همه ی شما ،امیدوارم از این مطلب من به مناسبت عید غدیر خوشتون بیاد. البته این مطلب نوشته ی خانم" وجیهه علی اکبری سامانی" است که من بسیار از اون لذت بردم وتصمیم گرفتم تو وبلاگ بذارم.

 پیشاپیش عیدتون مبارک.

از زبان چشمه ی غدیرخم...

چشمه ای که دریا شد.........

چشمه ای بودم در دل بیابانهای تفتیده وریگزارهای ملتهب. آفتاب داغ وسوزان شبهه جزیره ،هر بامداد بر جاری وجودم میتابید وپیکرم را گرم و روشن می کرد. شبها گرد نقره ای ماه تن خفته ام را آرام می کرد ونوازش نسیم سحرگاهی طراوت هستی را دررگهایم به جریان وا می داشت. چشمه ای بودم تنها در دل صحرا . غریب و بی نام ونشان .سالها بود که آنجا بودم.میان پاره سنگهای سخت و ریگزارهای شوریده. آفتاب وباد و مهتاب تنها همنشینانم بودند و گهگاه مسافر گم کرده راهی که عطش،جانش را به لب رسانده بود.

من سالها بود که جزئی از این هستی پهناور بودم وهست شده بودم. اما هستی ام هنوز معنی نگرفته بود. من بیقرار غایت آفرینش بودم...

کاروان در دل صحرای عطشناک از حرکت باز ایستاد.منادی رفتگان را به بازگشت فراخواند.همه از این توقف نابهنگام وعجیب در شگفت ماندند.طولی نکشید که از زین چهارپایان منبر عظیمی ساخته شد.همهمه ای در میان جمعیت درگرفت :

فرشته ی وحی نازل شده است...فرمان توقف را او داده است .همین جا.... کنار چشمه ی غدیر خم....

هستی از ازل چشم انتظار آن لحظه بود.از همان دم که جامه ی" شدن" بر تن کرده بود.از همان لحظه که درپاسخ " آیا من پروردگارتان نیستم" ندای "آری"سر داده بود.فلب تمام ذرات هستی بی قرار و برای آن لحظه ی مقدس می تپید.لحظه ی پرشکوه میلاد.میلاد عشق ،میلاد حقیقت ،میلاد حقانیت.آخرین دین خدا باید کاملترین ادیان باشد وکاملترین دینها نمی تواند به زمان محدود شود. باید تا همیشه جاری و زنده باشد.باید دست به دست و سینه به سینه ،اعصار وزمانها را طی کند وتا زمین وهفت آسمان برپاست ،برپا باشد. پس نباید تنها قائم به وجود نبی باشد .باید به دست با کفایت "ولی خدا" سپرده شود. نبض تپنده ی هستی از لحظه ی نزول اولین دین آسمانی چشم به راه آن لحظه بود. لحظه ای که آخرین ،کاملترین وبرترین دین الهی به اقیانوس عمود برزمین واسطوره ی عدل وراستی ،سپرده می شد. در آن روز مبارک ، در آن مکان شریف ، کانر آن چشمه ی تا همیشه جاوید،درمیان خیل عظیم زائران حرم الهی و در آن لحظه ی پرشکوه وماندنی ،این تهنا دست علی (ع) نبود که دردستان پیامبر(ص) بالا می رفت،دست عدل وعدالت وراستی ومیزان و مهر وزیبایی بود که آرام آرام ،روبه آسمان خدا جوانه میزد...

چشمه ای بودم تنها ودورافتاده اما می دانستم که غایت آفرینشم این نیست.من در اندیشه ی معنا وهدف اصلی آفرینشم بودم.می دانستم که هستی من ،وجود من،نام من و مکان من ،همه وهمه یادآور بزرگترین حادثه ی تاریخ اسلام خواهد شد.می دانستم که من دوباره متولد خواهم شد.و ابن بار باعزت واحترامی صدچندان.من چشمه ی کوچکی بودم در دل صحرای خشک عربستان. ذره ای ناچیز در دل کاینات. کسی مرا نمی شناخت. اما او آمد و هستی من رنگ دیگری به خود گرفت. با او به اوج رسیدم ،بالا رفتم،نامدار شدم وبرسر زبانها افتادم...

من چشمه ای کوچک و ناچیز بودم. اما نام علی (ع) مرا دریا کرد.....

غدیر روز شکفتن غنچه ی ولایت است.ولایت وسرپرستی دینی که کاملترین است.وهرگز نمیتواند بعد از نبی خود ،امتش را بی پناه وحامی ببیند. غدیر یک فصل تازه درکتاب زندگی همه ی ماست.یک تولد است.تولدی که مارا ازدنیای شک وتردید وسردرگمی آخرالزمان به جهان پاک وتابناک یقین وایمان وآرامش هدایت می کند .

پس شاید بتوان گفت که ما شیعیان غدیر،تنها مردمی هستیم که در طول زندگیمان دوبار متولد می شویم....

ازهمه بریده منم

            عشق تو خریده منم

                       وقتی تو باشی ضامنم

                                           آهوی رمیده منم

تاريخ چشم به راه فاطمه اي ديگر است. انتظار به سر مي آيد و شميم دلنوازي، خانه خورشيد را فرا ميگيرد. خنكاي حضور دوباره فاطمه (س) در فضاي مدينه جاري مي شود و كوثر فاطمي، جوشيدن ميگيرد. به كوچه باغهاي حرم تو پناه مي آورم و در سايه سار ملكوتي آن، نفسي تازه مي نمايم. كنار نهر استجابت مي نشينم و قطره اي مي شوم در آبي زلال اشك هاي زائرانت. ضريح نوراني ات را در آغوش ميگيرم و از بين شبكه هاي آن، مزار مطهر تو را تماشا مي كنم. باورم نمي شود! آيا به اين سادگي به زيارت تو آمده ام! تو كه زيارتت، همسان زيارت ياس گمشده مدينه است!

حضرت فاطمه معصومه (س) در روز اول ذيقعده سال 173 هجري، در شهر مدينه چشم به جهان گشود. اين بانوي بزرگوار، از همان آغاز، در محيطي پرورش يافت که پدر و مادر و فرزندان، همه به فضايل اخلاقي آراسته بودند. عبادت و زهد، پارسايي و تقوا، راستگويي و بردباري، استقامت در برابر ناملايمات، بخشندگي و پاکدامني و نيز ياد خدا، از صفات برجسته اين خاندان پاک سيرت و نيکو سرشت به شمار مي رفت. پدران اين خاندان، همه برگزيدگان و پيشوايان هدايت، گوهرهاي تابناک امامت و سکان داران کشتي انسانيت بودند

اي پرچمدار شيعه و رئيس مذهب جعفري، اي بلند اختر! در شب هجران تو، عالم دگرگون شده است. اي ششمين نور سرمدي، تاريخ از كدام مصيبت تو شكوه كند، آري تاريخ، شرمنده از حكايت غربت توست.

حضرت صادق(عليه السلام ) درماه شوال سال يکصد و چهل وهشت به سبب انگور زهرآلوده که منصور به آن حضرت خورانيده بود، وفات کرد وبه شهادت رسید.
ودروقت شهادت از سن مبارکش شصت وپنج سال گذشته بود. درکتابهای معتبر معين نکرده اند که کدام روز ازشوال بوده است ولي صاحب کتاب جنات الخلود که محقق ماهريست بيست و پنجم آن ماه را گفته وبقولي دوشنبه نيمه رجب بوده . واز مشکوة الأنوار نقل شده است که مردی از اصحاب آن حضرت، در زمان بیماری امام (که منجر به وفات آن حضرت گردید)، نزد ایشان رفت، آن حضرت را چنان لاغرو ضعیف یافت که گويا هيچ چیزازآن بزرگوار جز سر نازنيش باقی نمانده است، پس آن مرد از این حالت امام به گريه درآمد . حضرت فرمود: براي چه گريه مي کني ؟ گفت گريه نکنم با آنکه شما را به اين حال مي بينم. فرمود: گریه نکن، همانا مؤمن به گونه ای است که هر چه براو وارد شود خير اواست واگراعضاي او بريده شود، براي او خيراست واگر مالک مشرق ومغرب نیزشود براي اوخيراست .
درتاریخ آمده که قبر اميرالمؤمنين (عليه السلام ) اززمان وفاتش تا زمان حضرت امام صادق(عليه السلام ) پنهان ومخفي بود وکسي جز اولاد و اهل بيت آن حضرت از محل آن اطلاعی نداشت.
امام زين العابدين وامام محمد باقر(عليه السلام ) مکرر بزيارتش مي رفتند وبسياری از اوقات کسی همراه آنها نبود، ولی درزمان حضرت صادق(عليه السلام )، شیعیان قبر آن حضرت را شناختند وبه زیارتش مشرف مي شدند. سببش آن بود که حضرت صادق (عليه السلام ) در روزگاری که درحِيره بود، مکرر بزيارت آن قبر شريف مي رفت وغالباً بعضي ازاصحاب خاص و ممتاز خودرا همراه مي برد ومدفن اميرالمؤمنين (عليه السلام ) را به ايشان نشان می داد تا اینکه در دوران خلافت هارون رشيد که يک باره قبر مبارک ظاهرشد و زیارتگاه همه اقشار مردم گشت.
    

فضايل امام جعفر صادق (ع)

                                دوباره وقت دعا  شد                       موقع شرم و حیا   شد

                                    صدای   الهی    العفو                       ورد  لبهای   گدا   شد

                                         همه با  ادب  نشستن                        وقت   دیدار  خدا   شد

                                              همه  نامه ها   سفیده                        امضاء آل    عبا   شد

                                                   یه دونه روی  سیاهو                      یه دونه نامه  جدا    شد

                                 من همون روی سیاهم                     حسابم غیر  خوبا    شد

                                     بذارتا بگم   چه موقع                      کارم ازخوبا سوا     شد

                                           شب حمله دست من از                     دومن آقام    رها     شد

                                               گم شدم تادست من  از                     چادر بی بی  جدا     شد

                                                   به خدا که من   همونم                      قسمتم جام     بلا     شد

                                تموم    آرزوی    من                      ازآقام یه نیم نگاه     شد

                                       رفیقا چو   پر  کشیدند                     دل من خوش به بابا  شد 

                                             دست روی دلم  نذارید                     کشتی ام بی  ناخدا    شد

                                                یاد   ایوون    جماران                     عقده ای به این دلا    شد

                                                  رهبرم  علی   مظلوم                       عاقبت صاحب عزا   شد

                                صدای  جبهه    بلنده                       میگه   چفیه بی وفا   شد

                                        رمز سربند  یا زهرا                       مثل اینکه  بر  ملا    شد

                                              دیگه  حالت  دوکوهه                       شبیه        کرببلا    شد

                     وقت گفتن  از شلمچه                       جواب ما   ناسزا     شد 

                                                        یاد   فکه    یاد کرخه                       یاد کوزران چه ها    شد    

                               مردم  و دیگه   ندیدم                       سوله ی  علقمه وا     شد    

                                     جای هرخون شهیدی                       مجلس گناه   به پا     شد  

                                            گوئیا   سر    حسینم                       دوباره رو نیزه ها    شد   

                                                سد دزنامه به هورداد                      ارزش ما    بی بها    شد

                                                       قصرشیرین به هویزه                     میگه کعبه   بی منا    شد 

                             دشت عباس گله  داره                      باوفا چه    بی وفا    شد   

                                    قله ی هزاروصد گفت                     غم و غصه درفضا    شد    

                                          پای   نامحرم   اسرار                     به حرم     چه آشنا    شد      

                                              دیگه ازعسل شیرینتر                     مردن این    بی نوا    شد      

                                                    ز سحر گهم    همیشه                     شفع ووتروصبح قضا شد                   

                                کوچه های  بی    شهید                    شهرماچه بی صفا      شد

                                     گوش ما جای نیا یش                       آشنا   به  هر صدا     شد

                                           قلب   اربابم   دوباره                      خسته از دست ماها     شد 

                                                  گل   یاس   آل   یس                       زیر دست  و  پا فدا     شد    

                                                        کا زشت ما نگو  که                       از زمین تا به سماء     شد  

                                به خدا  علی  غریبه                        چهرش اینگونه چرا    شد  

                                       بسیجی خسته  نباشی                      دشمنت   حاجت روا    شد   

                                            صورت غریب رهبر                     شبیه         مادر  ما    شد   

                                                 بچه ها  دوباره   قنفذ                      روبه سوی کوچه ها    شد   

                                                       سپر   علی     شکسته                     خون دل   سینه زنا      شد   

                              رنگ سینه های خسته                     مثل   سرخی   حنا      شد   

                                  میون   لیلی  و مجنون                      خون دل  دادن   بنا     شد 

                                        تهمت و   خونه نشینی                      سهم  این  روز جزا    شد 

                                            توبه کار بیا که   توبه                      دلربای       دلبرا       شد

يك بار ديگر صبح پرفروغ فطر از سمت رحمت و عطوفت الهى دميدن گرفت و سير عشق در سلوك فطر به اوج رسيد.

راستى چه تماشاخانه اى است صبح فطر، همان صبحى كه هر سويش را با نشانه هاى رحمت و مغفرت زينت بسته و آيات رحمانى همچون قنديل هاى فروزان از هر سو آويخته اند و جان ها را سرشار از بارقه هاى اميد مى كنند.

صبحى كه در قنوتش عندليب جان به پهناى فلك دهان مى گشايد و با نواى عرشى زير و بم تصنيف رحمانى را ترنم مى كند كه اى خداى، اى اهل گذشت و مهر و آمرزش به من هم از همان كه به بهترين بندگانت بخشيدى عطا كن!

در اين صبح همسفران ماه خدا در اقيانوسى از لطف و مكرمت الهى غرق مى شوند و با امواج نياز تا ساحل حضور راه مى پيمايند. رهروان طريق رمضان اكنون پس از درك سى ستاره درخشان، چه صبح دلكشى دارند. صبح روشنى كه با عاشقانه هاى ياالله، يا سلام، يا الله يا مؤمن آغاز مى شود و سپيده دم آن بر باغ هاى رنگارنگ بهشت فخر مى فروشند و بهشت مينو با همه وسعت رحمانى اش بر آن رشك مى برد.

چه صبح دل انگيزى است صبح فطر، همان صبحى كه ابليس، رهزن را به توشه و انبان مؤمنان راهى نيست و شاخه هاى سدرة المنتهى از عرش تا فرش گسترده است. همان صبحى كه حرف هاى دلخراش رانده مى شود ونفخه هاى ربانى تحفه هاى روحانى تقسيم مى كنند. صبحى كه شميم عشق تا ساحل اشراق «يا جميل يا معطى، يا مفصل، يامجمل، يا بديع» به پرواز در مى آيد.

در ضمير ما نمى گنجد به غير از دوست كس

هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس

ماه نيمه ي رمضان كه سر بر مي آورد، دل بيش از پيش هوايي مي شود. به شب قدر مي رسد، شب وصال، شب كمال ، شب دعا و ندبه ، شب نزول رحمت، شب توبه و انابه و شب زدودن تيرگي هاي گناه از دل و شب ديدار يار. در دل اين شبهاي گرانقدر قدر ، نخلستانها مي گريند، نخل ها سوگوار مي شوند و عزادار، چاه از تنهايي خويش مي نالد و عرش خدا به لرزه در مي آيد و زمان در كالبد خويش به اندوه مي نشيند. جن و ملك نوحه عزا سر مي دهند و مسجد كوفه پريشان مي شود كه يار با وفايش قدم به صحن و سرايش نمي گذارد و مناره هايش از بانگ عشق خالي مي شود.

امشب صداي بانگ علي در مناره نيست

امشب شكوه نور به تاج ستاره نيست

امشب سكوت كوفه به دل زخم مي زند

در كوچه هاي شهر، اذان دوباره نيست

خادم مسجد كوفه ، پريشان و مضطرب در گوشه اي مي نشيند و چشم به در مي دوزد. انتظار پاياني ندارد ، اما از يار خبري نيست.

علي در بستر مرگ است مشغول نماز امشب

به خادم گو به مسجد خسرو خوبان نمي آيد

كوچه هاي كوفه از گام هاي پر مهر او تهي مي شود. سكوت فرياد مي زند. اما رد پايي و آوايي از گامهاي صلابت نور كوچه هاي كوفه را باموسيقي دلنوازش پر نمي كند. ديگر در خانه يتيمي دق الباب نمي شود، نان و خرمايي آورده نمي شود . كودك گرسنه شيون مي كند، فر�